TÜRKMEN ÇADIRI :  Müzedeki ilginç eserlerden biri, Türkmen çadırı iskeleti. Bu çadırlar 1950'lili yıllara kadar kullanılmış. Ardıç ağacından yapıyorlarmış, müzedeki ise kavaktan. Eskiyen çadırlar atıldığı için örnekleri kalmayan çadırı, Edremit'in Hacıaslanlar köyündeki son usta Ali Tuzlu yapmış. Müzenin sembolündeki kuşlar, köyün adından alınmış. Kaz ayağı motifi, Oğuz Türklerinin devamı olduklarını simgeliyor. Kapalı kapı, dağlarda yaşamışlığı; kalp de sevgi, dostluk ve barışı... Tümü 'Sarıkız' söylencesini anımsatıyor, hani şu sarı saçlı, güzeller güzeli kaz çobanını... Kem gözlülerin, kıskançların iftirasına uğrayıp, babası tarafından dağa bırakılan Sarıkız'ı ve onun halk arasında ermişliğe dönüşen öyküsünü..Onu da, kısmetse Alibey Kudar'ın bal damlayan dilinden dinlersiniz bir gün.

        GECE YARISI BİLE AÇIK MÜZE : Ülkemizde etnoğrafya ( insan bilimleri dalı ), cumhuriyetle birlikte çağdaş anlamda var olmaya yüz tuttu. Bireyler antik değerleri sergilemekten ziyade, toplayan olmaktan öteye gidemediler. Yasal zorlukları, parasal zorlukları vardı.

Bilgi, birikim ve özveri ile yola çıkmış bir insanın düşüdür, Tahtakuşlar Etnografya Müzesi. Bu düşleri kuran ise; Ali Bey Kudar isimli 1932 yılında Tahtakuşlar köyünde doğan Savaştepe Köy Enstitüsü mezunu, araştırmacı, derlemeci, iğne ile kuyu kazıp, dünü bize kucaklatan insandır. Oğulları Orhan ve Selim Kudar'la birlikte, 'ütopist'

bir tavırla, 1991 yılında müzeyi açmış. İçinde, Türkmen sanatı örnekleri sergilendiği gibi, düzenli olarak resim ve el sanatları sergileri yapılıyor. Kudar ailesi, müzelerini 1992'de 'Selim Turan Galerisi' ile zenginleştirmiş.

         Anadolu’nun dört bir yanından gelen aydın ve dost yürekler gördüklerini gittikleri yerlerde anlatmışlar. TRT dahil birçok radyo TV ve yazılı basında Tahtakuşlar, hak ettikleri yere gelmişler.